Marian

Ze was een graag geziene, vriendelijke en betrokken verschijning.

Haar gelaatstrekken verraadden onmiskenbaar dat ze familie was, een achter-achternicht van vaders kant. Ondanks die verre verwantschap voelde het met haar altijd als aangenaam nabij.

We lopen, herinneringen ophalend, naar het zaaltje en steken de meegebrachte bloemen in de rand van de rieten mand waarin ze ligt opgebaard.

Ik heb haar familie nooit ontmoet, herken wel meteen de gezichts-uitdrukkingen en informeer naar de bloedlijn. Bij onze opa’s staan we op gemeenschappelijke grond. Met hen is er ook direct die onzichtbare verbondenheid.

Dat heeft ze toch maar mooi voor elkaar gekregen!

* * *