Het Grijze Veulen telt af!
Het Grijze Veulen – de onzichtbare kracht van liefde – verschijnt op 1 maart 2026, de dag waarop het verhaal eindigt.
Maak nader kennis met:
- de auteur: lees de eerder verschenen HGVlogs en het recente Interview met Robert Beernink waarin hij dieper ingaat op onder andere de ontstaansgeschiedenis en achtergronden van Het Grijze Veulen;
- het boek: download het inkijkexemplaar en het Boekbericht van Ambilicious Uitgever.
Pre-order nu en ontvang in de week na de presentatie een gesigneerde eerste druk van Het Grijze Veulen plus een vermakelijke pocket en dat zonder verzendkosten!
Klik voor meer informatie over het boek en hoe het te reserveren op www.robertbeernink.nl/Boeken.
Interview met Robert over Het Grijze Veulen
‘Dit boek gaat over de onzichtbare kracht van liefde.’
Inanna van den Berg praat met Robert Beernink over zijn nieuwe boek Het Grijze Veulen, dat op 1 maart 2026 verschijnt.
Hoe was het voor jou om dit boek los te laten, nu het er is?
Publicatie is de afsluiting van een aantal opeenvolgende processen, te beginnen met bedenken en uitwerken van ideeën, thema’s, personages, daarna schrijven en herschrijven van het manuscript, redactie & opmaak, de keuze voor een passende omslag, drukken en ten slotte samenstellen van het marketingplan. Vooral door de manier waarop deze processen zijn verlopen, overheerst een goed gevoel: dit verhaal is toe aan het publiek.
Wanneer wist je: dit verhaal laat zich niet meer tegenhouden, dit moet geschreven worden?
Meestal zodra een verhaal zijn titel heeft. In geval van Het Grijze Veulen speelde ik al jarenlang met het idee om die oeroude sage als uitgangspunt te nemen voor een boek, waardoor de titel er eerder was dan de mede op dit volksverhaal geïnspireerde verhaallijnen.
Was er een moment waarop je voelde dat Het grijze veulen meer werd dan één verhaal – dat het een wereld begon te vormen?
Dat was toen ik de mogelijkheden welke opgesloten zaten in een vrij simpel, tegelijkertijd mysterieus gegeven begon te ontdekken.
Wat gaf jou tijdens het schrijven het meeste plezier: het vertellen zelf, of het ontdekken van wat er al was?
De organische wijze waarop het verhaal tot stand kwam en hoe actualiteit, geschiedenis en een sage als vanzelf met elkaar verweven raakten.
Dit boek is sterk verbonden met een plek en met wat daar verteld wordt. Wat betekenen plaats en landschap voor jou als schrijver?
De gekozen plaats van handeling, het oosten van het land, ken ik het best en kan ik beschrijven vanuit een gevoelsperspectief dat daarin is geworteld. De thema’s van het boek komen daardoor optimaal uit de verf, zijn tegelijkertijd echter zo universeel dat ze in principe overal kunnen worden gesitueerd. Alle landstreken hebben immers hun eigen verhalen, sagen, legendes, hebbelijkheden en onhebbelijkheden die, bij nadere beschouwing, erg op elkaar lijken.
In Het grijze veulen spelen overlevering en herinnering een grote rol. Wat fascineert jou aan verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven?
Interessant is in hoeverre overgeleverde verhalen in de loop van de tijd worden aangepast. Niet zelden is dat om bestaande situaties en verhoudingen goed te praten. Het volksverhaal, vaak stammend uit tijden waarin overdracht van kennis en wijsheid van generatie op generatie uitsluitend mondelinge plaatsvond, verandert daarentegen niet of nauwelijks, biedt daardoor een vertrouwde spiegel.
Wanneer wordt een verhaal volgens jou folklore, en wanneer blijft het literatuur?
Folklore of tradities leven van de herhaling, zijn duurzaam. Het zijn begrippen die een bepaalde gemeenschapszin vertegenwoordigen. Literatuur moet het hebben van aandacht, heeft, naar mijn overtuiging, ook tot doel nieuwe ideeën en niet eerder ervaren gezichtspunten te presenteren welke tot karakterontwikkeling leiden. Daarbij kunnen folklore en tradities een belangrijke ondersteunende of zelfs aanjagende rol spelen. Neem hoofdpersoon Lies: zij is aan de oppervlakte oppervlakkig en in de diepte diep. Gaande het verhaal komt de diepte aan de oppervlakte.
Was er iets waarvan je dacht: dit moet ik vertellen, maar ik mag het niet uitleggen?
‘Iets niet mogen vertellen’ is nooit van toepassing; iets met opzet niet vertellen heeft altijd een doel. In Het Grijze Veulen blijven, net als in de werkelijkheid, sommige vragen onbeantwoord waardoor mysteries blijven bestaan. Niet alles hoeft uitgespeld te worden. Leven met mysteries is immers een verrijking van de geest.
Je schrijft over gebeurtenissen die soms rauw, soms licht absurd, soms bijna terloops worden verteld. Hoe bewaak je de balans tussen ernst en lichtheid?
Het verhaal van Het Grijze Veulen begint als een platte ballon die zich langzaam vult en tenslotte in je gezicht ontploft. De aanvankelijke lichtheid, humor en slapstick, bijna volkstoneel, verschuiven naar satire, diepte, waarheid en erkenning. Aktie verschuift naar bezinning, plezier naar ernst en tegelijkertijd verschuift gebonden naar vrij, vooringenomenheid naar waarheid en onzichtbare naar zichtbare liefde. De inhoud en toon van de tekst moet daarmee gelijklopen. Daarnaast gebruik ik ‘plakkers’ die de eenheid van het verhaal moeten versterken.
Wat bedoel je met ‘plakkers’?
De bedoeling daarvan is de lezer, het liefst subtiel, continuïteit laten ervaren, door gedoseerd op verschillende plaatsen in het verhaal en in verschillende contexten woorden, handelingen of situaties te herhalen.
Eén voorbeeld uit Het Grijze Veulen: in het Eerste Bedrijf zegt iemand ‘Vind maar eens zo’n gek!’ en in het Vijfde Bedrijf zegt een ander: ‘Dat kan alleen een gek verzinnen!’ waarbij beide uitspraken over één personage en hetzelfde onderwerp gaan.
Was er een scène of passage waarvan je voelde: hier moet ik me inhouden?
De grens tussen toelaten en inhouden ligt daar waar de geloofwaardigheid van het verhaal in het geding komt. Verschillende vormen van humor en stijlfiguren welke die geloofwaardigheid op het eerste gezicht geweld aan doen maar tegelijkertijd de geloofwaardigheid op een bijzondere manier in het licht zetten, zijn daarvoor zeer geschikte instrumenten.
Wat doet humor voor jou in een verhaal dat ook donkere kanten kent?
Humor verlicht zware thema’s en wrijft ze tegelijkertijd dieper in.
Welke personage diende zich het duidelijkst aan tijdens het schrijven?
De hoofdpersoon, Lies Spijk, is de spil rond wie de vertelling vorm krijgt.
Zijn er personages die je onderweg anders bent gaan zien dan je aanvankelijk dacht?
Niet echt. Ik kies een beperkt aantal personages, sommigen op voorhand, anderen, vaak met een bijzondere functie in het verhaal, tijdens het schrijven.
Wanneer weet je als schrijver dat een personage genoeg ruimte heeft gekregen – niet te veel, niet te weinig?
Bij de hoofdpersonen is die ruimte redelijk vrij. Het Grijze Veulen is immers geen handboek of gebruiksaanwijzing, wel een roman waarin ook luchtigheid hoort. Een functioneel personage moet niet meer ruimte innemen dan nodig is.
Raak je zelf nog verrast door wat personages doen, ook als het verhaal al vastligt?
Nee. Het is wel van belang personages die gaande het verhaal dreigen af te wijken van hun karaktereigenschappen op natuurlijke wijze bij te sturen.
Hoe ziet schrijven er voor jou uit: is het plannen, luisteren, herinneren, of iets anders?
Een verhaal schrijven begint bij mij meestal met een idee; dat leg ik vast. Daarna noteer ik alles wat daarbij van belang kan zijn. Beginnen aan een manuscript is pas aan de orde als ik voldoende inhoud heb verzameld en over de mogelijkheden heb nagedacht. Het afpellen van denkrichtingen komt bij mij altijd voor de eerste, en volgende, letter op papier. Dat gaat gedurende het gehele creatieve proces zo door, waaronder ook ’s nachts opstaan om een gedachte vast te leggen; ’s ochtends is ie er immers niet meer.
Wist je waar het verhaal naartoe ging, of ontdekte je dat gaandeweg?
Ik had een globaal idee over het verloop van het verhaal dat redelijk in stand is gebleven. De invulling is vaak wel onvoorspelbaar, staat echter altijd ten dienste van het geplande verloop van het verhaal.
Wanneer voelde je: nu klopt het, nu mag dit blijven staan?
Zodra de gehele inhoud de thema’s van het verhaal draagt.
Twijfel je bij het kiezen van namen, of liggen die juist vast?
Aangezien, onder andere, bepaalde namen en vernoemingen een belangrijke rol spelen, zijn de meeste namen zorgvuldig gekozen.
Voor wat voor lezer heb je Het grijze veulen geschreven – als je daar al aan dacht?
Voor een breed publiek. In dit boek zijn heden, verleden en een sage met elkaar verweven; het gaat uiteindelijk over hoe mensen elkaar zien en met elkaar omgaan, hoe gemeenschapszin versterkt kan worden, hoe mensen elkaar (terug)vinden. Iedereen heeft daarmee te maken!
Wat mag een lezer voelen tijdens het lezen, en wat hoeft absoluut niet?
Een lezer voelt wat hij/zij ervaart. Ik hoop dat de lezer de subtitel van het boek: ‘De onzichtbare kracht van liefde’ voelt. Ik zou het jammer vinden als er geen gevoelseffect ontstaat.
Is dit volgens jou een boek om in één beweging te lezen, of juist om af en toe weg te leggen en later weer op te pakken?
Allebei kan. Het verhaal is gelardeerd met ‘Terzijdes’ waarin verdiepende achtergrondinformatie staat. Ik kan me voorstellen dat de een het aangenamer vindt om het verhaal eerst te lezen en dan de ‘Terzijdes’ en de ander de variatie waardeert.
Waar lees jij zelf het liefst? En zie je daar ook jouw lezer zitten?
In een gemakkelijke stoel. Ik kan niet voor andere lezers spreken; ik denk dat dit boek op uiteenlopende stoelen, banken en bedden tot zijn recht kan komen.
Wat betekent het voor jou dat dit boek nu zijn eigen weg mag gaan?
Dat is het lot van elk uitgegeven boek; ik ben natuurlijk wel erg benieuwd naar de bevindingen.
Is er iets dat je een lezer zou willen meegeven vóór het lezen – of juist erna?
Nee, het verhaal moet dat zelf doen. Desgevraagd wil ik er natuurlijk graag over vertellen!
Wat hoop je dat er gebeurt als het boek wordt dichtgeslagen?
Dat de opgeblazen platte ballon daadwerkelijk is ontploft.
En tot slot: wat maakt jou gelukkig als schrijver?
Dat ik nog lang de juiste woorden vind.
HGVlog 'De Lijst - citaten'
Datum: 27 december 2025
Tijdens bijna een leven lang schrijven, blijven bepaalde zinnen, strofen en gedachten hangen of poppen bij bijzondere gelegenheden en gebeurtenissen, positief dan wel negatief, weer op. Kennelijk doorstaan ze de onontkoombare tand des tijds, completeren steeds meer het kader van een bij elkaar geschreven verzameling schrijfsels en publicaties.
Algemeen
… alles is elders …
Elk verhaal is waar, elke waarheid slechts geloof.
Mijn missie? Van kleine olifanten grote muggen maken!
Zien is een manier van kijken.
In je moerstaal spreekt je diepste wezen:
streektaal kent geen streken.
Waarheid waakt over vrijheid
Vrijheid is vrede
Waarheid bewaakt vrede
Liefde voedt de moed om angst voor de waarheid te overwinnen.
De mens bestaat bij de gratie van verhalen.
De hoogte van de bovenste laag van een verhaal wordt bepaald door de diepte van de onderste.
Het vinden van een graf op een groot kerkhof, is als zoeken naar de clou van een slechte mop.
Slapstick en satire gedijen het best in het waterbed van de wrange werkelijkheid.
De tijd is onverbiddelijk, de natuur onverschillig.
Ik heb nooit ruzie, want ik heb altijd gelijk.
Publicaties (selectie)
De onzichtbare kracht van liefde.
Ondertitel Het Grijze Veulen (2026)
In een wereld geschapen door een god, bestaat geen religie.
Uit: Het Grijze Veulen (2026)
In den beginne bestond het universum van de mensheid uit één verhaal. Nu zijn er ontelbaar vele, elk met een eigen doel maar alle op enigerlei wijze met elkaar verbonden.
Uit: Het Grijze Veulenlog 'Tijdloos' (2025)
Daden veroorzaken echo’s in de tijd.
Uit: Plagwijk – dorp langs de rand van het land (2024)
Gelukkig hebben wij taal.
Uit: Aftellen tot de punt (2023)
Lichtgedichten ontstaan vanuit het pure plezier om met rijm en ritme het duistere en bezwaarde gemoed te verlichten.
Uit: Nader naar Niets (2021)
‘Ik zie jou in mijn toekomst, jij ziet mij in mijn verleden.’
Uit: Pad van Kleren (2020)
Een ingeving kan voldoende zijn om de motor van inspiratie te starten.
Uit: Kruipruimte (2019)
Zolang er mensen zijn met geest,
zal de inkt blijven vloeien,
tot over de randen,
en ze er zijn geweest.
Uit: de zAligen (2018)
HGVlog 'Lagen'
Datum: 2 december 2025
De hoogte van de bovenste laag van een verhaal wordt bepaald door de diepte van de onderste.
Gelaagde verhalen, daar houden we van! Maar waar hebben we het dan over?
Het begint met de ‘vertellaag’: het door de schrijver opgetekende handelen (doen, praten, soms denken) van personages in het verhaal. De auteur zal ook duidelijk willen maken waarom personages doen wat ze doen en ze zo karakters meegeven, waardoor een ‘betekenislaag’ met thema’s, motieven en symboliek ontstaat. Met het sec benoemen van drijfveren als bijvoorbeeld haat, angst of liefde voor het beschreven gedrag, ben je er echter niet. Het zijn drie containerbegrippen. Je moet verder spitten om de diepst gelegen bron van het handelen boven water te krijgen.
De vraag waarom mensen doen wat ze doen wordt meestal beoordeeld als een psychologische en dat is het, in eerste instantie, ook. Haat kan voortkomen uit jaloezie, trauma’s, je gekwetst of gekleineerd voelen, een laag zelfbeeld hebben. Angst wordt onder meer veroorzaakt door stressvolle levensgebeurtenissen, verwaarlozing, mishandeling of karaktertrekken welke de gevoeligheid voor angst vergroten. Liefde is een combinatie van factoren waarvan hechting en eerdere ervaringen een psychologische rol kunnen spelen.
Als de auteur psychologische drijfveren voor de acties van de personages mooi en adequaat verwoord bij de lezer binnen laat komen, bezit het verhaal al een aardige onderlaag en daarmee diepgang.
Er is echter een nog lagere etage. Mensen acteren, bewust of onbewust, volgens psychologische wetten vanuit een referentiekader dat is gestoeld op fundamentele vragen over bestaan, kennis, geest, taal, waarden en de werkelijkheid. We zijn nu aangekomen op het terrein van de filosofie.
De vraag is nu welk referentiekader, zoals hierboven bedoeld, ten grondslag ligt aan het verhaal van Het Grijze Veulen en daarmee, in dit geval, de vraag hoe menselijk gedrag (handelen, praten en denken) wordt beïnvloed door een enigszins mysterieus volksverhaal.
Wie antwoorden probeert te vinden in alle beschikbare wijsgerige kennis, komt er al snel achter dat dit onbegonnen werk is. Zoek daarom naar bronnen die het dichtst bij jezelf, je belangstelling en het onderwerp dat je bezighoudt liggen. Doe het dus eclectisch, ofwel ‘het beste uitkiezend’.
Zo is ook Het Grijze Veulen ontstaan, echter niet door vooraf een denkkader bij elkaar te zoeken om een boek te schrijven - dat zou wel heel aanmatigend zijn. Het is juist andersom: het boek volgt uit een bestaand denk- of referentiekader.
Ik heb altijd veel interesse gehad in basale vragen over wat een mens is in zichzelf en in zijn verhouding tot de omgeving, de interactie tussen mensen en wat de diepste drijfveren zijn van hoe mensen met elkaar omgaan. Dat heeft op al mijn boeken en verhalen invloed gehad. Het is een doorlopend proces dat steeds weer opnieuw inspiratie oplevert.
Een aantal strikt persoonlijke inspiratiebronnen waaruit ik put zijn Socrates, Hegel, Kant/Derrida en Sartre.
Socrates (ca 470 – 399 voor het jaar nul) is bekend om zijn uitspraak: ‘ik weet dat ik niets weet’. Met andere woorden: wijsheid begint met je eigen onwetendheid erkennen en alles weten is onmogelijk. Zijn methode om kennis te vergaren vormt het gesprek en het stellen van kritische vragen.
Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) bedacht een methode welke bekend staat als ‘dialectiek’. Die stelt dat kennis zich ontwikkelt door een proces van stellingen (theses) en tegenstellingen (antitheses) welke worden opgelost door samenstellingen (syntheses) of hogere waarheden.
Immanuel Kant (1724-1804) wees erop dat het moeilijk is het onderwerp dat ter discussie of beoordeling staat zuiver te definiëren, dus zonder vervuiling door eigen of heersende opinies, vooroordelen, ethiek, moraal en dergelijke, het onderwerp zelf kunnen zien, het ‘Ding an sich’, onbevlekt kunnen duiden. Dat geldt ook voor taal. Jacques Derrida (1930-2004) stelde dat het geschreven woord conflicteert met de waarheid omdat de werkelijkheid niet volledig beschreven kan worden.
Jean-Paul Sartre (1905-1980), aanhanger van het existentialisme, waarin het bestaan (de existentie) van een mens voorafgaat aan het wezen (de essentie) van de mens. De mens maakt zelf de keuzes die zijn wezen tot stand brengen.
Socrates en Sartre propageren volledige vrijheid van denken, sporen ons daartoe aan waarbij Socrates wijst op de menselijke beperkingen en Sartre invloeden van buiten de mens zelf, zoals bovennatuurlijke machten, uitsluit. Hegels dialectiek kan het denken hernieuwende impulsen geven en tegelijkertijd kennis vergroten, mits, zoals Kant waarschuwt, het onderwerp, de vraag, het probleem volledig en onbelemmerd zichtbaar is en begrepen wordt. Derrida spitst dit nader toe op taal.
Het risico van de dialectische methode is dat het proces van these-antithese-synthese vastloopt door, onder meer, gestolde waarheden of vastgeroeste meningen, tenzij het in een hogere waarheid resulteert, een niet eerder ervaren opinie, visie, waarheid, ‘Ding’.
Die mogelijkheid ontstaat als de tegenstelling welke wordt geponeerd ten opzichte van een stelling de geest aanzet anders te denken, doordenken, omdenken, binnendoordenken. Zo’n antithese leidt tot inzichten en gedachten die niet eerder zijn gezien of gekend, een nieuwe, hogere waarheid zijn. Zo’n synthese is dan een sublimatie, zoals een vaste stof direct naar gasvorm gaat zonder tussentijds vloeibaar te worden, een directe weg naar een hoger plan. En als de synthese een nieuwe these wordt en het proces zich herhaalt, zal de synthese steeds zuiverder worden.
Het aandragen van middelen, in welke vorm ook, die aanzetten tot denken buiten de gebaande paden en tot hogere inzichten en gedachten leiden, is naar mijn mening een wezenlijke taak voor de scheppende kunsten, de hoogste vorm van vrije expressie in beeld, geluid en letteren.
Het Grijze Veulen is door zijn hoorbare, tevens onzichtbare bestaan in staat mensen op andere, nieuwe niet eerder ervaren gedachten te brengen, van een extra laag te voorzien, door het veilig gangbare los te durven laten en het onbekende nieuwe toe te laten. Ik daag je uit te ontdekken hoe Het Grijze Veulen te werk gaat.
De lancering van Het Grijze Veulen staat gepland op 1 maart 2026.
Ervaar het zelf!
HGVlog 'Verhalen'
Datum: 22 oktober 2025
Waarom vertellen we elkaar verhalen? Aanvankelijk was dat de enige mogelijkheid kennis en wijsheid van generatie op generatie door te geven. Ondanks de uitvinding van de drukpers in China door Bi Sheng (ca 1045) en latere innovatie door Johannes Gutenberg (rond 1450) in Duitsland waardoor de boekdrukkunst ontstond, bleef de mondelinge overlevering belangrijk omdat veel mensen niet konden lezen of geen toegang tot boeken hadden.
Het toeschrijven van de uitvinding van de boekdrukkunst aan Laurens Janszoon Coster uit Haarlem is onjuist, of ten minste zeer dubieus. Zelfs aan de historiciteit van de persoon Coster wordt getwijfeld. Het is een verhaal, zelfs een goed verhaal want het beklijft nog altijd. Hoe komt dat? Het is zo vaak verteld, dat velen ervan overtuigd zijn dat het waar is. Bovendien is het voor de stad en het land iets om trots op te zijn, zodanig zelfs dat er in 1856 een standbeeld voor Coster werd opgericht dat tegenwoordig op de Grote Markt in Haarlem staat. Niet voor niets staat de periode 1800-1900 bekend als de eeuw van het nationalisme. De ene hand wast de andere.
De juistheid van menige voor waar aangenomen historische gebeurtenis is in de loop der jaren op grond van degelijk onderzoek bevestigd of gelogenstraft. Van volksverhalen, waaronder sagen, kan dat meestal niet. Zij dienen dan ook een heel ander doel.
Wat nu volgt is weliswaar geografisch geïnspireerd op Oost-Nederland, echter met inkleuring van lokale accenten niet minder van toepassing op alle windstreken waar verhalen worden verteld.
Niet zelden vinden volksverhalen hun oorsprong in oeroude tijden. Dat geldt niet minder voor volksgebruiken als bijvoorbeeld het ontsteken van paasvuren. De oorsprong daarvan is niet bekend. Verondersteld wordt onder andere dat het een vreugdevuur was voor Ostara, de Germaanse godin van de lente, dat voor vruchtbaarheid zou zorgen. Later werd het paasvuur gekaapt door het Christendom om de overwinning van Jezus op de dood te vieren. Bijzonder is dat Pasen in het Duits ‘Ostern’ wordt genoemd.
Een vergelijkbaar verhaal gaat op voor Kerstmis, waarvan christelijke zielenzoekers de datum lieten samenvallen met het Scandinavische Joel- of Winterzonnewendefeest; waarschijnlijk om de Germanen de overgang naar het Christendom te vergemakkelijken.
Wat hebben die gebruiken met volksverhalen te maken? Door de heidense tradities te laten bestaan, weliswaar met een bijbedoeling (kerstening), kon het voorchristelijke gedachtegoed voortleven. Ook in de verhalen.
Waarom bevatten volksverhalen vaak bovennatuurlijke, onverklaarbare elementen? Wat is de aanleiding Aardmannetjes, Héémennekes, de godin Tanfana, Janker de Hellehond, de man zonder hoofd, elfen, witte wieven, feeën of het Grijze Veulen op te voeren? Dat was niet alleen voor de spanning en om de aandacht vast te houden. Belangrijk was vooral door te geven dat we niet alles kunnen weten en dat wat we niet weten laten voor wat het is. Dat is geen nuchterheid, iedereen streeft immers naar optimale zelfontplooiing, wel overwogen berusting. Geen onnodige onrust in je hoofd. Je niet druk maken om zaken die buiten je invloedssfeer liggen. Kom daar dezer dagen naar eens om!
In een kleine gesloten wereld was nabuurschap, op elkaar letten en de ander bijstaan, een belangrijke volksverzekering. Nabuurhulp was bepaald niet vrijblijvend. De gemeenschap, dorp of gehucht, was zelfvoorzienend, inwoners waren van elkaar afhankelijk, zowel in vreugde als in verdriet.
Door de oude verhalen te blijven delen, werd een gemeenschappelijke en vertrouwde grond gevonden waarop men zo goed als mogelijk zijn of haar leven kon leiden.
De huidige open maatschappij biedt de kans die oude verhalen, zoals dat van Het Grijze Veulen, naar onze moderne wereld te teleporteren. Waarom? De waarden die ze vertegenwoordigen hebben nog niets aan kracht ingeboet.
(Met dank aan Harry Nijhuis, kenner van de Twentse taal en cultuur)
HGVlog 'Bronnen'
Datum: 24 september 2025
Het verhaal van Het Grijze Veulen is geïnspireerd op een sage, een vertelling in de werkelijke wereld die speelt met de randen van ons bevattingsvermogen, het schijnbaar onmogelijke mogelijk maakt en daardoor tot onverklaarbaar wordt verklaard.
Is dat terecht?
De mens ziet zichzelf graag als de meest ontwikkelde vorm van leven op aarde. Wij zijn immers de enigen die weten dat we worden geboren, leven, doodgaan en daardoor tijd ervaren als in te vullen ruimte. Dit besef van leven, ons zelfbewustzijn, is de ziel van menselijk bestaan. Wij zijn uniek!
Is dat zo?
Ik houd van simpel. Als product van uit de oerknal vrijgekomen en door natuurkrachten aangestuurde materie kunnen we niet aan het ons meegegeven zelfbewustzijn ontsnappen, laat staan er bovenuit stijgen. De relativisten - nuchtere realisten - onder ons beseffen dat wij onszelf als superieur zien in de kosmos voor zover wij die kunnen waarnemen. Dat zal, mutatis mutandis, niet minder gelden voor andere organismen op deze wereld. Heelalhumor!
We zien materie met het blote oog, mits het groot genoeg is. Krachten kunnen we ervaren: we hebben licht nodig om de stof te kunnen zien, zwaartekracht om met de voeten op de grond te blijven.
Is dat de juiste volgorde?
Vanuit de ontstaansgeschiedenis van het universum is het logischer dat onze levensvorm juist het product is van externe omstandigheden als de aanwezigheid van stof, licht en zwaartekracht; we hadden voor hetzelfde geld blind zwevend gas kunnen zijn.
‘There are more things in heaven and earth, Horatio, than are dreamt of in your philosophy’, schreef Shakespeare in Hamlet. We proberen die ‘things’ te vinden en vatten, kunnen echter niet meer ontdekken dan dat de ziel ons toestaat.
Tenzij?
Tenzij het niet-waarneembare het behaagt die grens te passeren en zich met een doel binnen onze waarneembare wereld te manifesteren. Al was het alleen maar in onze eigen ziel.
Komen verschijningen vaker voor in weidse open gebieden dan in drukke straten? Ik denk dat het overal gebeurt, maar dat het in een overvol hoofd lastiger onderscheiden wordt. Ook de ziel heeft meerdere perspectieven van kijken, mits er ruimte en dus tijd voor is.
In mijn in 2028 verschenen boek de zAligen wordt zo’n perspectief uitgewerkt vanuit de natuurlijke grondtoon A.
De ziel zoals hier bedoeld heeft niets van doen met een bovennatuurlijke macht die alles heeft geschapen en die we dus maar beter te vriend kunnen houden. Wie of wat gunt in godsnaam uit liefde een levensvorm naar de scheppers evenbeeld in de onverbiddelijk verstrijkende tijd en onverschillig acterende natuur waaraan we worden blootgesteld? Dat zou toch zielig zijn!
Sterker nog, wie vanuit de ziel kijkt, zal beseffen: in een wereld geschapen door een god bestaat geen religie.
Hoe dat zit?
Laat Het Grijze Veulen toe.
HGVlog 'Tijdloos'
Datum: 26 augustus 2025
In den beginne bestond het universum van de mensheid uit één verhaal. Nu zijn er ontelbaar vele, elk met een eigen doel maar alle op enigerlei wijze met elkaar verbonden.
Het prilste begin van de vertelling ‘Het Grijze Veulen’ is een briefwisseling tussen wereldlijke en geestelijke bestuurders, welke startte vandaag, 26 augustus 2025, exact 650 jaar geleden, op de feestdag van Maria-Tenhemelopneming.
Vrome gelovigen fronzen direct de wenkbrauwen, nauwgezette feitencontroleurs scherpen alvast hun rode potloden, verontruste historici duiken naarstig in vastgelegde geheugens.
Romantici, geboetseerd door de onverbiddelijke onverschilligheid van tijd en natuur, reageren echter verheugd, wetende dat waarheid en fictie van alle tijden zijn, ruimte laten voor nieuwe verhalen, het grootste goed van de mensheid.
Een voorname drijfveer daarbij is de aanname dat de mens in staat is te ontdekken hoe alles precies zit. Zo zijn, en passant, humor en verdriet ontstaan.
Maar, hoe zit het dan met de begindatum van dit verhaal?
HGVlog 'Verschijning'
Datum: 10 juli 2025
Maart dit jaar. Wandelend op het landgoed ‘Hof Espelo’ in de Lonneker Marke, meen ik in het bosschage iets waar te nemen dat ik niet direct kan duiden, loop er in eerste instantie aan voorbij. Het laat me echter niet los. Langzaam daalt een besef in, mijn pas vertraagt, mijn gedachtestroom accelereert.
Al tijden heb ik een verhaal in mijn hoofd rond Het Grijze Veulen. Sterker nog, er ligt net een eerste versie van het manuscript.
Heb ik dat mysterieuze en, zoals het volksverhaal wil, normaliter onzichtbare wezen zojuist gezien? Ik wil het weten, keer terug op mijn schreden en … bekijk het filmpje onderaan deze webpagina.
Waarom gebeurt dit? Verschijnt het paardje om mij een hart onder de riem te steken? Of te waarschuwen voor mogelijke gevaren? Nee, dat geloof ik niet. Ik ervaar het als een extra aansporing de oude sage van Het Grijze Veulen met een doel naar het heden, naar de werkelijke wereld te halen.
Tevens inspireert het tot een hernieuwde blik op de ontwerptekst, die aan te passen, erin te schrappen en stukken te herschrijven.
Eind juni 2025 is het herziene manuscript af, maar waar het de auteur vrij gemakkelijk valt een punt te maken, is het er een zetten in de regel een heel ander verhaal.
Op zoek naar bevestiging ben ik in juli 2025 terug op het Hof Espelo. En vind die. Het paardje is verdwenen, weer opgegaan in zijn natuurlijke omgeving. Het verhaal is klaar!
Ben ik de enige die deze verschijning kan hebben gezien? Dat lijkt me sterk. Ik kom tot de conclusie dat wat ik heb waargenomen het gevolg is van een manier van kijken. Dat is de kunst!
Op 9 juli 2025 draag ik het manuscript met de titel Het Grijze Veulen over aan Inanna van den Berg, initiatiefneemster van Ambilicious Uitgever.
Eerste waarneming
Is deze gefilmde manifestatie, vastgelegd op 25 maart 2025 op het historische landgoed 'Hof Espelo' in de Lonneker Marke, een waarschuwing, aansporing of voorspelling?
